Andrzej Włodarczyk

   „Dobry czy nie dobry?” – pytanie, które nagle staje się bardzo realne, gdy wkraczasz w świat wielkich portali i obietnic, które pachną szumem, ale często okazują się być mgłą. Na początku na głównej stronie Onetu pojawiła się informacja, że szukają ciekawych twórców, osób, które mogłyby wnieść świeże spojrzenie, kreatywność i energię, by reklamować się na ich portalu. Brzmiało to kusząco, niemal jak zaproszenie do ekskluzywnego klubu, gdzie Twoje słowa mogą dotrzeć do tysięcy, a może nawet milionów. Nie mogłem przejść obojętnie. Zgłosiłem się. W końcu kto nie chciałby sprawdzić, czy jego teksty, jego pomysły, jego styl są „dobre” w oczach tak wielkiego medium? Obiecali, że każdy zgłoszony otrzyma zaproszenie na rozmowę – miało to być bez zobowiązań, czysta formalność. Nie oznaczało to wcale, że od razu zaczniesz pisać dla Onetu, że Twoje treści nagle wylądują na głównej stronie, ale dawało nadzieję na krok w świat, który wydawał się być poza zasięgiem zwykłego blogera. Sło...

   Stoisz na moście. Wokół szum rzeki, świst wiatru, światła miasta odbijające się w wodzie, a Twoje oczy napotykają… setki kłódek. Małych, ogromnych, wypalonych imionami, sercami, datami – jakby każdy most miał stać się gigantycznym pamiętnikiem miłości. To „kłódki miłości”, fenomen, który rozprzestrzenił się w Europie i na całym świecie, od Paryża po Pragę, od Warszawy po Wrocław. Ale zatrzymaj się na chwilę. Czy to naprawdę piękna romantyczna tradycja, czy raczej spektakularny przykład współczesnej przesady, potrzeby demonstracyjnej miłości i… estetycznego chaosu? Z jednej strony – to gest pełen uroku. Przypinasz kłódkę, wrzucasz klucz do wody i obiecujesz wieczną miłość. Symbol trwałości, więzi, która przetrwa nawet czas. Każda kłódka opowiada historię zakochanych: może to pierwsza randka, może wieloletnia relacja, a może desperacka próba uchwycenia chwili, która za chwilę przeminie. Brzmi romantycznie, prawda? I pewnie każdy z nas poczułby nutę wzruszenia, widząc te tysią...

   Czasem mam wrażenie, że żyjemy w epoce, która wszystko potrafi zamienić w towar. Emocje, historie, wspomnienia, a nawet cudze łzy. Internet zrobił z nich walutę. Jeśli ktoś płacze – ktoś inny liczy wyświetlenia. Jeśli ktoś cierpi – algorytm przelicza to na zasięgi. W tym sensie nasza cywilizacja opanowała pewną dziwną alchemię: zamieniamy ludzkie doświadczenia w cyfrowe perły. Dlatego gdy pierwszy raz usłyszałem o filmie The Girl Who Cried Pearls , od razu poczułem, że to historia, która trafia w samo sedno współczesności. Choć paradoks polega na tym, że opowiada ją w sposób niemal staroświecki. Bez fajerwerków. Bez wielkiego budżetu. Bez armii animatorów pracujących przy komputerach. Zamiast tego mamy coś znacznie bardziej kruchego. Animację lalkową. Taką, która powstaje powoli. Tak powoli, że w dzisiejszym świecie brzmi to niemal absurdalnie. Pięć lat pracy nad krótkim filmem. Pięć lat przesuwania maleńkich lalek o milimetry, klatka po klatce. Pięć lat życia podporządkowa...

   Jako copywriter podróżujący po Polsce i Europie, wiem jedno: dzisiaj życie bez internetu jest po prostu nie do wyobrażenia . Nie mówię tu o scrollowaniu mediów społecznościowych dla rozrywki – mówię o pracy, o projektach, o deadline’ach, o tym, że każda minuta bez stabilnego połączenia może kosztować mnie czas, pieniądze i nerwy. I w tym świecie T-Mobile oraz Red Bull Mobile stają się moim cyfrowym ratunkiem – dwoma sieciami, które w mojej prywatnej hierarchii jakości internetu w Polsce zajmują absolutny top. Dlaczego? Bo obie sieci oferują nielimitowany internet , a dla kogoś, kto żyje w biegu, to nie jest tylko wygoda – to absolutna konieczność. Moja prywatna konfiguracja mówi sama za siebie: T-Mobile na abonament za 75 zł , plus drugi numer za 35 zł, który wykorzystuję jako backup do pracy i komunikacji z klientami. Każdy z tych numerów daje mi komfort, którego nie da żaden przypadkowy pakiet danych w konkurencyjnej sieci. Stabilność, prędkość, zasięg – to wszystko spraw...

    Są w internecie momenty, w których człowiek orientuje się, że rzeczywistość blogowania wygląda zupełnie inaczej, niż wyobrażał ją sobie na początku. Kiedy dwa lata temu zakładałem bloga na WordPressie, miałem w głowie dość prostą wizję: piszę, publikuję, czytelnicy czytają, dyskutują, a reszta dzieje się niejako sama. Internet miał być przestrzenią wolności – miejscem, w którym każdy może powiedzieć coś własnego, coś autentycznego, coś, co nie jest kopią czyjegoś zdania sprzed pięciu minut. Szybko jednak okazało się, że blogowanie to nie tylko pisanie. To także technologia, migracje, decyzje finansowe i cała masa drobnych spraw, o których na początku nikt nie myśli. Po dwóch latach prowadzenia bloga na WordPressie doszedłem do momentu, w którym postanowiłem coś zmienić. Nie dlatego, że WordPress jest zły – absolutnie nie. To potężne narzędzie, które daje ogromne możliwości. Problem polega jednak na tym, że z czasem blog zaczyna generować koszty, które dla kogoś piszącego b...