Andrzej Włodarczyk

    Zbliża się Dzień Babci i Dziadka, a ja mam szczęście, że została mi jedna ukochana babcia, o której już wspominałem w kilku felietonach. Chciałem znaleźć dla niej coś naprawdę wyjątkowego – prezent, który nie tylko sprawi radość, ale będzie też pełen ciepła i wyjątkowego charakteru. Po długim poszukiwaniu trafiłem na firmę Paparella , prowadzoną przez Panią Martę Prądzyńską, i od razu wiedziałem, że to będzie strzał w dziesiątkę. Wybrałem pięknie pachnącą świeczkę sojową o zapachu malin – delikatną, a jednocześnie wyrazistą. Do tego dołączyłem paragon , ale nie taki zwykły, który dostajemy w sklepie – to prawdziwy, ręcznie wykonany drobiazg, który pokazuje dbałość o każdy detal. Już od pierwszego kontaktu widać, że dla Pani Marty każdy element ma znaczenie – zarówno pod względem estetyki, jak i jakości wykonania. Trochę o samej twórczyni: Marta od najmłodszych lat pasjonowała się rękodziełem i tworzeniem rzeczy własnymi rękami. Jej świeczki to nie tylko przedmioty użytkowe...

    Gry komputerowe w życiu kobiety to temat, który wciąż bywa postrzegany przez pryzmat stereotypów i uprzedzeń. Często słyszy się opinie, że „kobiety grają mniej”, że „wolą inne formy rozrywki”, albo że „gry to świat zdominowany przez mężczyzn”. Tymczasem doświadczenie wielu kobiet pokazuje coś zupełnie innego: granie nie jest kwestią płci, tylko potrzeb, zainteresowań i sposobu radzenia sobie ze światem. Dla niektórych kobiet gry są miejscem relaksu po dniu pełnym obowiązków, dla innych formą twórczej ekspresji, a jeszcze dla innych przestrzenią do odkrywania siebie i swoich możliwości w bezpiecznych ramach wirtualnego świata. Rzeczywistość kobiet, które grają, jest niezwykle zróżnicowana. Wiele z nich balansuje na co dzień między pracą zawodową, rodziną, oczekiwaniami społecznymi a własnymi pasjami i potrzebami. Gry komputerowe stają się wtedy przestrzenią, w której można na chwilę zdjąć maski, przestać spełniać role narzucone przez innych i pozwolić sobie na bycie sobą. ...

     Gry komputerowe to jeden z tych tematów, o których łatwo mówi się skrótami i ocenami. „Ucieczka od odpowiedzialności”, „zabawa dla dzieci”, „strata czasu”. Padają szybko, często bez zastanowienia. A przecież za każdym mężczyzną, który siada wieczorem do komputera czy konsoli, stoi konkretne życie: praca, zmęczenie, obowiązki, relacje, napięcia, których nie widać z zewnątrz. I właśnie od tego warto zacząć — od człowieka, nie od etykiety. Dla wielu mężczyzn granie nie jest próbą cofnięcia się w czasie ani odmową dorosłości. To raczej sposób na złapanie oddechu w świecie, który rzadko daje na to przestrzeń. Na co dzień oczekuje się od nich stabilności, opanowania i rozwiązywania problemów — często bez narzekania, bez wahania, bez słabości. Emocje mają być „ogarnięte”, stres „pod kontrolą”, a zmęczenie najlepiej niewidoczne. Gry oferują coś, czego brakuje w realnym życiu: jasne zasady, konkretny cel i poczucie, że wysiłek ma sens. Jest w tym także element bardzo ludzki —...

      Długo biłem się z myślami, czy w ogóle powinienem o tym pisać. Czy to jest odpowiednie miejsce, odpowiedni moment i czy w ogóle ktokolwiek tego potrzebuje. Przez długi czas wydawało mi się, że są rzeczy, które lepiej zachować dla siebie, nie wyciągać ich na światło dzienne, nie mieszać życia prywatnego z felietonami, codziennymi obserwacjami i sprawami, o których zwykle tu piszę. Raz już zaczynałem jeden z tekstów w podobnym tonie, ale wtedy chodziło o coś zupełnie innego. Tym razem sprawa jest znacznie głębsza, bardziej osobista i trudniejsza do wypowiedzenia. Mimo wszystko stwierdziłem, że powiem. Bez wielkich słów, bez dramatyzmu, bez budowania napięcia. Proszę tylko, przeczytajcie to uważnie i ze zrozumieniem. I zapamiętajcie jedno: do niczego was nie zmuszam ani nie przymuszam. To nie jest apel, nie jest żądanie ani próba wywierania nacisku. To po prostu moja historia, której fragment postanowiłem się z wami podzielić. Od urodzenia zmagam się z poważną wadą ser...

    Nie należę do ludzi, którzy regularnie gubią klucze, portfele czy telefony. Wręcz przeciwnie – mam system, plan dnia, listy kontrolne i jakiś dziwny instynkt do pilnowania wszystkiego, co jest dla mnie ważne. Ale życie, jak to życie, ma w sobie zawsze odrobinę chaosu, którego nie przewidzisz. Czasem wystarczy, że Twój telefon spadnie w szczelinę między sofą a szafką, albo że pożyczysz komuś klucze na pięć minut, a oni je „zapomną” oddać – i nagle to, co wydawało się pod pełną kontrolą, staje się małym kryzysem logistycznym. I właśnie dlatego, choć nie gubię rzeczy , uwielbiam to powiedzenie: „lepiej dmuchać na zimne”. Zawsze wolę mieć plan B, C, a nawet D , zamiast stresować się tym, co w teorii jest nie do zgubienia. I tutaj wkracza AMOROM – lokalizator, który nie jest dla zapominalskich, lecz dla tych, którzy chcą mieć spokój umysłu nawet wtedy, gdy wszystko jest pod kontrolą . To mały gadżet, który pozwala powiedzieć sobie: „W porządku, nic się nie zgubiło, ale na wszel...

    Zastanawiam się czasem, jak niewiele potrzeba, by zmienić perspektywę na własny kraj. Jeszcze kilkanaście lat temu słysząc o Polsce w kontekście gospodarki, większość Europejczyków miała w głowie obrazy z lat 90.: krajobrazy transformacji, ograniczenia infrastrukturalne, powolne tempo życia i rozwój „na raty”. Dzisiaj obraz ten wygląda zupełnie inaczej, a zmiana nie jest kwestią przypadku – jest efektem pracy, strategii i determinacji milionów ludzi . Patrząc na to, co dzieje się w Polsce, nie sposób nie zauważyć, że nasz kraj wchodzi w zupełnie nową ligę. Brytyjska prasa, która jeszcze kilka lat temu patrzyła na Polskę przez pryzmat stereotypów, dzisiaj pisze o nas z uznaniem, a momentami wręcz z podziwem. „Polska jest niemal tak bogata jak Zjednoczone Królestwo” – czytamy w „The Times”. „Polska wyprzedza Wielką Brytanię w niektórych kluczowych sektorach” – dodaje „The Telegraph”. I choć brzmi to jak nagłówek, który trudno wziąć na poważnie, dane mówią same za siebie: dyn...

    Nie pamiętam, kiedy dokładnie zaczęła się moja fascynacja komunikacją miejską w Krakowie, ale jedno wiem na pewno — to zawsze było coś więcej niż tylko przemieszczanie się z punktu A do punktu B. Tramwaje, autobusy, ich rozkłady, stukot kół po szynach, zapach porannej kawy i półprzytomnych pasażerów – to była codzienna symfonia miasta, której każdy z nas był częścią. Ludzie wsiadali i wysiadali, w tle ktoś nucił swoją ulubioną piosenkę, ktoś prowadził rozmowę przez telefon, ktoś inny próbował wcisnąć się w wolne miejsce, trzymając w ręku papierową gazetę albo laptopa. To była ta swoista dynamika miasta, nieprzewidywalna i chaotyczna, ale też piękna w swojej zwyczajności. I nagle, tak po cichu, jak cienie w porannym świetle, pojawił się komunikat: od 12 stycznia 2026 roku w autobusach i tramwajach Krakowa rozmowy i odtwarzanie muzyki w trybie głośnomówiącym stają się zakazane . Bez ostrzeżenia, bez dyskusji, po prostu — nowy regulamin wchodzi w życie. Przepisy nie dotyczą j...