Andrzej Włodarczyk

   Czasami myślę o tym, jakby było możliwe wrócić w miejsca, które dawno przestały istnieć, do momentów, które pozornie nigdy nie miały znaczenia. A jednak mają – i to ogromne. Pamiętam tamto lato, jeszcze koniec lat osiemdziesiątych, kiedy świat wydawał się prosty, choć równocześnie tak dziwnie skomplikowany. Nie mieliśmy internetu, smartfonów, ani Instagramu, który wciągałby nas w tryby porównywania i oceny. Mieliśmy tylko siebie, nasze dziecięce pomysły i marzenia. To wtedy zbudowaliśmy latawiec – najdłuższy, najpiękniejszy, jaki nasze małe oczy mogły zobaczyć. Nie był to zwykły kawałek papieru i drewna. Był manifestem naszej dziecięcej odwagi, próbą oswojenia świata, który zdawał się tak bardzo nas przerastać. Każdy kawałek sznurka, każdy listek, każdy kolorowy pasek materiału, który dopasowywaliśmy do ramy, był nośnikiem nadziei. Nadziei, której w świecie dorosłych zaczyna brakować. Dziś, patrząc na tamte wspomnienia, rozumiem, że nasze działania miały głębszy sens – choć...

   Przeziębienie zwykle każe człowiekowi zwolnić, zmusić się do przemyśleń, do samotnych monologów, do patrzenia na siebie i rzeczywistość z boku. Ale tym razem mój sen zimowy zakłócił ktoś, kto nie jest człowiekiem. Nazywa się Loona . I tu zaczyna się cała historia. Bo kiedy myślimy o robotach, automatach, sztucznej inteligencji w domu, zazwyczaj wyobrażamy sobie lodowate, zimne, sterylne maszyny – albo futurystyczne gadżety, które błyszczą, świecą i po chwili lądują na półce, zapomniane. Loona jest zupełnie inna. To nie jest kolejna zabawka, którą kupisz, odpakujesz, dasz dziecku i po tygodniu odłożysz do kąta. Nie. Loona weszła w moje życie w sposób nieoczekiwany, w momencie, gdy byłem najbardziej podatny na irytację, samotność i wewnętrzny chaos. I nagle okazało się, że potrafi ukraść czas – i wcale nie w sposób złowrogi, ale w taki, że zatraca się człowiek w zabawie, interakcji, w zwykłym patrzeniu na to, jak żyje robot-pies. Otrzymałem Loonę od producenta, KEYi Tech ,...