Wściekle szybcy (2015)

 

 

 

Kiedy myślę o „Wściekle szybcy”, od razu pojawia się u mnie uśmiech. Nie, nie jest to kino wybitne ani wzorcowe pod względem fabularnym – to film, który nieudolnie próbuje być poważną produkcją akcji, a w rzeczywistości staje się świetną, niemal satyryczną parodią „Szybkich i wściekłych”. I w tym tkwi jego urok. Bo czasem kino nie musi udawać, że jest ambitne; czasem wystarczy, że potrafi dostarczyć rozrywki, której brakuje w świecie poważnych tytułów, pełnych wyrachowanej dramaturgii i efektownych, lecz przewidywalnych scen.

Wyobraźcie sobie Los Angeles – miasto, które w tym filmie zostało całkowicie zdominowane przez gang Vina Serenta. Jego postać to klasyczny archetyp ulicznego bossa: charyzmatyczny, bezwzględny, sprytny i… zupełnie nierealny w swej zdolności do nieuchwytności. Policja? Tu pojawia się Lucas White, funkcjonariusz wnikający w struktury gangu niczym bohater kryminału noir. Ale zamiast napięcia i mrocznej atmosfery mamy pościgi, które balansują między absurdem a czystym kinem sensacyjnym w stylu, który trudno traktować poważnie.

Najciekawsze jest to, że fabuła nie waha się mieszać wszystkiego: mamy tu nielegalne wyścigi uliczne, gigantyczny skok na restaurację Taco Bell, tajemniczego bossa Juana Carlosa de la Sol, który strzeże swojego majątku niczym smok z bajki fantasy, oraz zdeterminowanych policjantów – Johnsona i Julie Canaro – próbujących wreszcie zaprowadzić porządek w chaosie. Każda scena to mała eksplozja niedorzeczności i humoru. A przecież w kinie chodzi też o zabawę, prawda? „Wściekle szybcy” udowadniają, że czasem warto odpuścić sobie powagę i pozwolić historii po prostu… wpaść na ekran.

Co mnie najbardziej bawi, to właśnie ta świadomość przesady: samochody, które wydają się żyć własnym życiem, pościgi, które ignorują prawa fizyki, i bohaterowie, którzy wbrew logice świata – i zdrowemu rozsądkowi – wychodzą z każdej opresji cało. To kino, które mogłoby być karykaturą samego siebie, a jednak zyskuje dzięki temu charakter, który sprawia, że mogę do niego wracać wielokrotnie. Każdy dialog, każde przesadne spojrzenie Serenta, każda dramatyczna scena pościgu wywołuje uśmiech, którego nie potrafią wywołać bardziej „poważne” produkcje.

„Wściekle szybcy (2015)” to nie film, który trzeba analizować pod kątem logiki fabuły. To film, który trzeba po prostu oglądać, pozwalając sobie na chwilę oderwania od świata realnego. Z perspektywy widza, który kocha kino akcji i nie boi się śmiać z jego absurdu, produkcja ta staje się małym dziełem kultowym – trochę jak guilty pleasure, które ogląda się z przyjemnością, a po którym zostaje w głowie uśmiech, lekki zachwyt i myśl: „Chcę więcej takich szalonych historii”.

Bo właśnie w tym tkwi magia „Wściekle szybcy”: w chaosie, absurdzie i nieprzewidywalności, która sprawia, że mogę sięgnąć po niego w dowolny dzień i po prostu cieszyć się tym, że istnieje kino, które nie boi się być wściekle szybkie… i zupełnie szalone.

 

 

 

Jeśli myślicie, że „Wściekle szybcy” to kolejny film o ulicznych wyścigach, gotujcie się na zderzenie z czymś dużo bardziej zwariowanym. Bo tutaj każda scena to wybuch absurdu, który jednocześnie bawi i zaskakuje. Vin Serent, szef gangu i samozwańczy władca Los Angeles, nie tylko włada ulicami miasta – on nimi dyktuje prawa fizyki, jeśli można tak powiedzieć. Samochody wystrzeliwują niczym rakiety, pościgi w ciasnych alejkach wyglądają, jakby ktoś pomylił scenariusz filmu akcji z animacją z kreskówki, a bohaterowie wychodzą z sytuacji śmiertelnego niebezpieczeństwa z takim spokojem, jakby jedli obiad przy kuchennym stole. I tu właśnie zaczyna się prawdziwy urok tego filmu.

Lucas White, detektyw wnikający w struktury gangu, staje się naszym przewodnikiem w tym świecie. Jego zadanie jest proste – zdobyć zaufanie przestępców i złapać Vina. Ale proste zadanie w tym filmie staje się komedią pomyłek, dramatem i akcją w jednym. Każda jego decyzja prowadzi do serii absurdalnych zdarzeń, które z jednej strony bawią, z drugiej – pokazują, jak bardzo film potrafi balansować na granicy parodii. To jest kino, które nie bierze siebie na serio i dlatego ogląda się je z ogromną przyjemnością.

A teraz spójrzmy na plan skoku na restaurację Taco Bell Juana Carlosa de la Sol – tu twórcy filmu pokazują pełnię swojej kreatywności. Mamy gang planujący skok, który brzmi jak scenariusz do gry komputerowej, boss restauracji, który ukrywa miliony w lokalu, i grupę policjantów, którzy mają nadzieję wreszcie schwytać przestępcę. Wszystko to prowadzi do sekwencji pościgów, w których nic nie jest oczywiste, a każda próba złapania Serenta kończy się kolejnym zwrotem akcji. I co najlepsze – oglądając to, człowiek ciągle się śmieje, bo jest to tak przerysowane, że aż urocze.

Nie sposób nie wspomnieć o samej atmosferze filmu. Los Angeles przedstawione w „Wściekle szybcy” to miasto, które wydaje się żyć własnym życiem. Ulice pełne są samochodów, które wydają się mieć charakter, a gang Vina kontroluje je niczym orkiestrę. Każdy wyścig uliczny jest jak choreograficzny taniec, w którym zasady logiki i praw fizyki zostały… no cóż, powiedzmy, że dopasowane pod narrację. I właśnie to sprawia, że film jest tak hipnotyzująco wciągający – nie wciąga nas realizmem, lecz absurdem, który staje się jego największą siłą.

Dialogi, choć momentami kiczowate, idealnie wpisują się w klimat produkcji. To nie są rozmowy, które mają brzmieć naturalnie – one mają rozbawić, wprowadzić widza w rytm szalonej akcji i podtrzymać tempo. Każde „cool” spojrzenie Vina, każde przesadne gesty Lucas’a, a nawet dramatyczne wpadki policjantów, tworzą atmosferę, której nie da się odtworzyć w bardziej „poważnym” kinie akcji.

Co mnie osobiście fascynuje, to fakt, że mimo całego absurdu filmu, pojawiają się też momenty, które mogą skłonić widza do refleksji. Choć są nieliczne, pokazują relacje między bohaterami, lojalność w gangu czy determinację policji w wypełnianiu obowiązków. W świecie, w którym wszystko jest przerysowane i przesadzone, te drobne akcenty prawdziwej emocji działają zaskakująco dobrze. I nagle człowiek zaczyna się zastanawiać: może właśnie w tej mieszance absurdu, humoru i drobnych pierwiastków realizmu tkwi sekret, dlaczego film tak dobrze ogląda się wielokrotnie?

Nie mogę też nie wspomnieć o tym, jak bardzo film bawi swoją bezczelnością. Bo w przeciwieństwie do wielu hollywoodzkich produkcji, które próbują wyglądać na poważne i mroczne, „Wściekle szybcy” nie boją się pokazać, że są filmem, który ma dostarczyć czystej rozrywki. I robią to skutecznie. Każdy pościg, każdy skok, każdy sprytny plan Vina jest momentem, w którym można zatracić się w świecie kina, które nie pyta: „Czy to realistyczne?”, tylko mówi: „Baw się dobrze!”.

Podsumowując, rozwinięcie fabuły „Wściekle szybcy” to podróż przez chaos, absurd i szaleństwo, które wciąga jak wir. To film, który można oglądać w kółko, śmiejąc się z przesadnych pościgów, karykaturalnych bohaterów i sytuacji, które w realnym świecie byłyby niemożliwe. I choć jest parodią klasycznych filmów akcji, dzięki temu właśnie staje się wyjątkowy – daje rozrywkę bezpretensjonalną, szczerą i, przede wszystkim, niezapomnianą.

 

 

 

I na koniec, gdy zgasimy ekran laptopa po powtórce po raz trzeci, zostaje jedno pytanie: co tak naprawdę daje nam „Wściekle szybcy”? Czy to tylko seria szalonych pościgów, karykaturalnych bohaterów i absurdów, które przeczą wszystkim zasadom logiki? Owszem, ale w tym szaleństwie tkwi coś więcej – to katharsis dla widza zmęczonego powagą świata, napięciem codzienności i bezustanną presją dorosłości.

Vin Serent, Lucas White, Julie Canaro czy detektyw Johnson to postaci, które jednocześnie irytują i fascynują. Bo choć ich działania są przesadzone i groteskowe, kryją w sobie elementy, które każdy z nas zna: pragnienie kontroli, walkę o sukces, frustrację wobec nieprzewidywalnego świata. Poza tym każdy z nas czasem marzy, by samochód zachowywał się jak rakieta, a my mogliśmy w ułamku sekundy wyjść z każdej opresji, nie dotykając prawa ani logiki.

Ten film przypomina też, że kino akcji nie musi być poważne, by być wartościowe. Czasem jego siła tkwi w tym, że pozwala nam wyłączyć myślenie, poddać się rytmowi przyspieszonych serc, wybuchom, skokom adrenaliny i śmiechowi. Bo w świecie, w którym wszystko musi być „realistyczne” i „merytoryczne”, „Wściekle szybcy” pokazują, że odrobina absurdu i przesady może przynieść większą przyjemność niż najbardziej wyrafinowana fabuła.

Nie mogę nie wspomnieć o ironii, którą film serwuje w każdej scenie – jest subtelna, choć czasem krzyczy przez każdą przesadną sekwencję. Każdy plan Vina Serenta, każdy zwrot akcji, każdy dramatyczny pościg to mrugnięcie okiem do widza: „Tak, wiemy, że jest absurdalnie, ale przecież o to chodzi!”. I to mrugnięcie sprawia, że chociaż fabuła balansuje na granicy karykatury, ogląda się ją z prawdziwą przyjemnością.

W tym szaleństwie jest też coś uniwersalnego – przypomnienie, że czasem warto odpuścić powagę i po prostu cieszyć się chwilą, śmiechem, akcją, adrenalinką i tym, że kino może być źródłem czystej rozrywki. W końcu ilu z nas w codziennym życiu może poczuć się jak bohater filmu akcji, który w ułamku sekundy ucieka z niemal niemożliwych opresji? „Wściekle szybcy” pozwalają nam choć przez dwie godziny poczuć się właśnie tak – niezniszczalnie, bezkompromisowo i absolutnie… wściekle szybko.

Więc jeśli szukacie filmu, który zmusi was do śmiechu, przyspieszy puls, oderwie od szarej rzeczywistości i przypomni, że czasem życie – tak samo jak kino – może być pięknie absurdalne, „Wściekle szybcy (2015)” są tym, czego potrzebujecie. Bo w świecie pełnym zasad, logiki i obowiązków, czasem warto pozwolić sobie na odrobinę chaosu, szaleństwa i czystej frajdy, jaką daje parodia, która… paradoksalnie staje się prawdziwą lekcją akcji.

I wiecie co? Po wszystkim zostaje satysfakcja – bo choć Vin Serent nie istnieje, a pościgi nie są realne, to przez te dwie godziny, czuliśmy się wolni, szybcy i nie do powstrzymania. A to w dzisiejszych czasach jest bezcenne.