„La La Land” stał się kultowym filmem XXI wieku

 

 

Kiedy po raz pierwszy zobaczyłem La La Land, nie spodziewałem się, że ten film wciągnie mnie w taki sposób, jak robią to nieliczne obrazy w moim kinowym życiu. Nie była to zwykła sekwencja efektów, piękne ujęcia czy chwilowe uniesienie serca przy muzyce. To było coś głębszego – poczucie, że ktoś zrozumiał moje własne marzenia, moje porażki i codzienne zmagania, a następnie przelał je na ekran w sposób, który łączy realizm z fantazją w proporcjach niemal idealnych. La La Land jest jak film, który zna naszą tęsknotę za światem, w którym wszystko byłoby możliwe, a jednak nie boi się pokazać gorzkiej prawdy, że życie nigdy nie jest całkiem bajkowe.

Nie jestem typem widza, który łatwo ulega zachwytom. Lubię kino wymagające, które prowokuje do myślenia, które zmusza do zatrzymania się nad własnym życiem i światem, który nas otacza. La La Land od pierwszej sceny robi coś niezwykłego: wciąga mnie w wir musicalu, wprowadzając mnie w tłum ludzi utkniętych w korku na autostradzie Los Angeles, którzy nagle – jakby za sprawą niewidzialnej magii – zaczynają śpiewać i tańczyć. To poczucie niemożliwego i jednocześnie absolutnie realnego wywołuje w moim umyśle falę emocji, które trudno uchwycić słowami. Jest radość, jest chaos, jest nadzieja, jest ironia – wszystko w jednym krótkim fragmencie, który trwa zaledwie kilka minut.

Mia i Sebastian – bohaterowie tej historii – stają się naszymi przewodnikami po świecie, który jest jednocześnie idealny i niedoskonały. Mia, marząca o karierze aktorskiej, pracuje w kawiarni na terenie studia filmowego, codziennie stawiając czoła odmowom na castingach. Sebastian, pianista jazzowy, który marzy o otwarciu własnego klubu, zmaga się z rzeczywistością, w której pasja i sztuka często ustępują miejsca kompromisom i kalkulacjom. To, jak Chazelle pokazuje ich codzienność, jest dla mnie najbardziej fascynujące: bohaterowie nie są nadludźmi, nie są idealni, nie mają życia wyciętego z katalogu marzeń. Są ludzcy – z wadami, lękami i ambicjami, które czasem prowadzą do kolizji.

I w tym miejscu film staje się czymś więcej niż tylko musicalem. To refleksja nad tym, jak odnaleźć siebie w świecie, który nieustannie wymaga od nas dostosowania się, gdzie marzenia kosztują, a rzeczywistość często okazuje się mniej łaskawa niż nasze wyobrażenia. Chazelle bawi się formą, wprowadza choreografie, które w naturalny sposób wyrastają z codzienności bohaterów, a jednocześnie są odskocznią od niej. To balans między iluzją a prawdą, między snem a światem, w którym żyjemy – balans, który wciąga mnie do tego stopnia, że czuję, jakbym sam brał udział w tej opowieści.

Los Angeles w La La Land nie jest tylko tłem. To miasto żyje własnym życiem, obserwuje, komentuje i w pewnym sensie kształtuje losy bohaterów. Wieczorne panoramy miasta, migoczące światła, wzgórza pozwalające spojrzeć na wszystko z dystansu – wszystko to buduje atmosferę, która pozwala zrozumieć, że marzenia w tym świecie nie są czymś oczywistym. Każde zwykłe spotkanie, każdy gest, każdy wybór ma znaczenie. I choć miasto jest miejscem, gdzie marzenia mogą się spełnić, film nie pozwala zapomnieć, że osiągnięcie ich wymaga odwagi, poświęcenia i gotowości do konfrontacji z własnymi słabościami.

To właśnie w tym balansie – między fantazją a rzeczywistością – tkwi największa siła filmu. Nie jest to kino banalne ani łatwe. Nie ma tu jednowymiarowych bohaterów ani prostych rozwiązań fabularnych. Każdy numer muzyczny, każdy taniec, każde spojrzenie aktorów – wszystko służy temu, by widz mógł poczuć, że stoi w centrum świata bohaterów. Że uczestniczy w czymś więcej niż tylko historii o miłości – że doświadcza życia, które jest zarówno piękne, jak i trudne, ulotne, a jednocześnie niezapomniane.

Patrząc z perspektywy osoby, która od lat obserwuje kino i stara się zrozumieć, co sprawia, że film pozostaje w pamięci, mogę powiedzieć jedno: La La Land jest filmem, który wciąga w sposób absolutny. To obraz, który łączy klasyczną formę musicalu z nowoczesnym spojrzeniem na świat, pokazuje ludzkie pragnienia i ograniczenia, a przy tym jest tak misternie zrealizowany, że trudno oderwać od niego wzrok. To film, który nie pozwala przejść obok siebie obojętnie – i który, niezależnie od tego, ile razy go obejrzymy, wciąż potrafi wywołać emocje równie intensywne jak przy pierwszym seansie.

 

Mia i Sebastian – bohaterowie tej historii – to postaci, które od pierwszych chwil filmu zyskują moją sympatię, nie dzięki spektakularnym osiągnięciom, lecz przez swoją zwyczajność i autentyczność. Mia, która dzień po dniu walczy o rolę w Hollywood, nie jest idealną, nieomylną aktorką. Jej porażki i wątpliwości są namacalnie prawdziwe – czuję je w każdej scenie, gdy wychodzi z kawiarni po kolejnym nieudanym castingu lub gdy w jej oczach widać zmęczenie marzeniami, które wciąż nie stają się rzeczywistością. Sebastian natomiast jest artystą pełnym pasji, ale też pewnej naiwności – jego idealizm wobec jazzu i sprzeciw wobec kompromisów w muzyce prowadzi do konfliktów i izolacji. Obserwowanie ich drogi jest jak oglądanie własnych marzeń i ograniczeń w lustrze: ile z tego, co chcielibyśmy osiągnąć, zależy od nas, a ile od rzeczywistości, w której żyjemy?

Co fascynujące, Chazelle nie serwuje nam tego w sposób dydaktyczny ani patetyczny. Każda scena jest zbudowana tak, że emocje bohaterów stają się naszymi emocjami. Przykładem jest scena w planetarium, gdzie Mia i Sebastian unoszą się w powietrzu podczas tańca. To nie jest tylko efekt wizualny – to moment, w którym widz może poczuć lekkość marzeń, ich ulotność i jednocześnie piękno chwili, która w rzeczywistości jest niemożliwa do powtórzenia. Osobiście poczułem wtedy mieszankę zachwytu i smutku: zachwytu nad samym pomysłem i realizacją sceny, smutku nad tym, że życie rzadko daje nam takie momenty bez ograniczeń.

Równie ważna jest muzyka, która w La La Land działa na wielu poziomach. Chazelle z jednej strony oddaje hołd klasycznym amerykańskim musicalom z lat 50. i 60., z drugiej – wprowadza elementy współczesne: jazz, swing, fragmenty popu. To połączenie tradycji z nowoczesnością jest czymś, co osobiście fascynuje mnie w tym filmie najbardziej. Każda melodia, każdy motyw powracający w różnych scenach, jest nośnikiem emocji – nie tylko tych bohaterów, ale i moich własnych, jako widza. Gdy słyszę w tle „City of Stars”, czuję zarówno nostalgię, jak i nadzieję, które idealnie współgrają z tematem filmu: marzenia, ambicje i cena, jaką płacimy za ich realizację.

Nie mogę pominąć choreografii. Chazelle od samego początku pokazuje, że nie boi się ryzyka ani skomplikowanych realizacyjnie ujęć. Początkowa sekwencja w korku na autostradzie, kręcona w jednym ujęciu, jest dowodem nie tylko perfekcji technicznej, ale też kreatywności i odwagi w opowiadaniu historii. Każdy krok, każdy gest tancerzy i statystów jest w pełni zsynchronizowany, a jednocześnie ma w sobie element spontaniczności, który sprawia, że scena wydaje się naturalna, a nie wyreżyserowana. To balans między planem artystycznym a rzeczywistością, który bardzo osobiście doceniam, bo rzadko spotyka się taki kunszt w kinie współczesnym.

Równie intrygujące jest to, jak Chazelle operuje fabułą w kontekście relacji między bohaterami. Miłość między Mią a Sebastianem nie rozwija się linearnie, nie jest idealna i nie kończy się klasycznym happy endem. To decyzje, kompromisy i ambicje zawodowe wprowadzają napięcie i często konflikt. Jako widz czuję się wtedy bliżej bohaterów niż w typowych romansach – ich radości są moje, ich porażki też. Moment, w którym po latach spotykają się ponownie, jest jednym z najbardziej przejmujących fragmentów filmu: widać w nim, że marzenia się spełniły, ale nie w formie, której byśmy oczekiwali, a cena osobistego szczęścia jest czasem wyższa, niż byśmy chcieli przyznać.

„La La Land” to również film o mieście, które jest bohaterem równorzędnym z ludźmi. Los Angeles w wykonaniu Chazelle’a nie jest tylko miejscem akcji – to żywy organizm, który oddziałuje na życie postaci, wyznacza rytm ich codzienności i nie pozwala zapomnieć, że w świecie marzeń zawsze istnieje granica między fikcją a realnym życiem. Wieczorne panoramy, wzgórza Hollywood, ulice pełne świateł i neonów – wszystko to tworzy aurę, która zachwyca wizualnie, a jednocześnie w subtelny sposób przypomina, że sukces wymaga poświęceń.

Nie mogę nie wspomnieć o ironii i subtelnym humorze, który przewija się przez film. Chazelle w mistrzowski sposób balansuje między melancholią a lekką zabawą, pokazując, że świat artystów to nie tylko romantyzm i pasja, ale też frustracja, kompromisy i absurdalne sytuacje codzienności. To element, który sprawia, że film jest w mojej ocenie tak ludzki i wiarygodny – nie boi się pokazać, że życie w Fabryce Snów bywa trudne, a marzenia nie zawsze prowadzą do szczęścia w formie, jaką sobie wyobrażamy.

Patrząc na całość – fabułę, muzykę, choreografię, wizualną warstwę, grę aktorską – „La La Land” jawi się jako dzieło niezwykle dopracowane, które w sposób nieoczywisty łączy klasykę z nowoczesnością, realizm z magią, smutek z radością. To film, który nie boi się zadawać trudnych pytań: czy warto poświęcać życie dla marzeń? Czy miłość może przetrwać, gdy ambicje zawodowe stają się priorytetem? Czy artysta może zachować swoją niezależność w świecie, który dyktuje reguły sukcesu? Jako widz czuję się wciągnięty w tę refleksję, a jednocześnie delektuję się każdym kadrem, każdą nutą, każdym gestem bohaterów.

 

 

 

Kiedy film dobiega końca, długo jeszcze nie opuszcza mnie uczucie, które trudno opisać jednym słowem. To mieszanka zachwytu, nostalgii i pewnej melancholii. „La La Land” nie jest bowiem tylko opowieścią o Mi i Sebastianie, o ich marzeniach i wyborach – to przede wszystkim lustro, w którym każdy widz może ujrzeć swoje własne pragnienia, kompromisy i momenty, w których życie nie układało się tak, jak sobie wyobrażaliśmy. Osobiście poczułem w tym filmie coś bardzo intymnego: świadomość, że świat jest pełen możliwości, ale nie ma w nim prostych odpowiedzi ani gwarancji szczęścia.

To, co najbardziej uderza w tym zakończeniu, to jednoczesna słodycz i gorycz. Widok Mi, która osiągnęła sukces zawodowy, oraz Sebastiana prowadzącego swój klub jazzowy, wywołuje u mnie poczucie satysfakcji – ich marzenia się spełniły. Ale równocześnie pojawia się nuta smutku: ich osobista historia, ich wspólna miłość, została zawieszona w czasie, a happy end, który znamy z klasycznych opowieści, nie jest tu możliwy. To refleksja, która wciąga mnie głębiej niż większość współczesnych filmów: pokazuje, że życie jest pełne kompromisów, wyborów i nieodwracalnych konsekwencji.

Jako widz czuję, że Chazelle nie tylko opowiada historię bohaterów, ale też prowadzi dialog ze mną. Każde spojrzenie, każdy detal scenografii, każdy motyw muzyczny – wszystko jest precyzyjnie skonstruowane, by wciągnąć mnie w świat, w którym marzenia są jednocześnie możliwe i nierealne. Moment, w którym Sebastian patrzy na Mi w swoim klubie i rozbrzmiewa stary motyw muzyczny, jest jednym z najbardziej przejmujących w kinie ostatnich lat. Czuję wtedy ciężar wszystkich niewypowiedzianych słów, wszystkich utraconych okazji, wszystkich wyborów, które definiują nasze życie. I choć wiem, że w realnym świecie nie istnieje bajkowy finał, te kilka chwil pozwala mi poczuć, że piękno tkwi nie tylko w osiągnięciu celu, ale w samej drodze, w marzeniach, w emocjach, które ich realizacja wywołuje.

„La La Land” jest też dla mnie hymnem na cześć artystycznej pasji i odwagi. Sebastian i Mia pokazują, że warto walczyć o to, co kochamy, nawet jeśli cena jest wysoka. Film jest pełen subtelnych lekcji o życiu: o tym, że czasem trzeba pozwolić odejść pewnym ludziom, że marzenia wymagają cierpliwości, poświęcenia i odwagi, a nasze wybory nie zawsze prowadzą do komfortu, ale do prawdziwego spełnienia – takiego, które rodzi się w zgodzie z sobą samym.

I choć La La Land jest filmem osadzonym w świecie Hollywood, to jego przesłanie jest uniwersalne. Nie chodzi tu tylko o sukces w show-biznesie, ale o odnalezienie własnej drogi, o umiejętność docenienia chwil, które czynią życie wartościowym. To film o nadziei, nawet wtedy, gdy kończy się ona w sposób paradoksalny – pokazuje, że marzenia, miłość i pasja mają sens same w sobie, niezależnie od końcowego rezultatu.

Osobiście, wychodząc z kina, poczułem coś rzadkiego – inspirację i refleksję równocześnie. Inspirację, by nadal wierzyć w swoje marzenia, mimo przeszkód; refleksję, że każda decyzja niesie ze sobą konsekwencje, które kształtują nasze życie w sposób nieprzewidywalny. To właśnie ten balans między magią a rzeczywistością czyni La La Land filmem, który zostaje w pamięci na długo, a jego przesłanie rezonuje jeszcze długo po opuszczeniu sali kinowej.

Podsumowując, „La La Land” to coś więcej niż musical, więcej niż opowieść o miłości, więcej niż hołd dla Hollywood. To osobista, ludzka historia o marzeniach, wyborach i cenie, jaką płacimy za dążenie do celu. Damien Chazelle stworzył dzieło, które jest zarówno wizualnym arcydziełem, jak i emocjonalnym doświadczeniem, pełnym refleksji nad życiem, sztuką i tym, co w nas najważniejsze. I choć każdy widz może odebrać film inaczej, dla mnie pozostaje on przypomnieniem, że warto kochać, marzyć i walczyć o swoje – nawet jeśli szczęście przychodzi w nieoczekiwanej, czasem gorzkiej formie.

„La La Land” nie jest tylko filmem. To lekcja życia, która pozostaje w sercu na długo, długo po tym, jak zgasną światła sali kinowej.

 

 

MOJA OCENA: 56,6%

IMDb OCENA: 8,0/10