Andrzej Włodarczyk

    Nigdy wcześniej nie spoglądałem na nocne niebo w taki sposób, jak tej wyjątkowej nocy. Było ciche, spokojne, niemal mistyczne, jakby świat wstrzymał oddech, a czas przestał istnieć. Wyszedłem z domu późnym wieczorem, myśląc, że czeka mnie zwykły spacer po okolicy – kilka minut ciszy, kilka głębokich oddechów, zwykłe spojrzenie na gwiazdy. Nie spodziewałem się, że za moment znajdę się świadkiem spektaklu, który nie tylko zmieni moje postrzeganie nieba, ale sprawi, że każdy punkt na mapie Polski stanie się wyjątkowy, niemal magiczny. Niebo rozświetliło się zorzą polarną. Początkowo delikatną, jakby ostrożnie przemykającą po horyzoncie, wkrótce w pełni rozwinęła swój taniec, wplatając w noc pulsujące fale zieleni, purpury i błękitu. To było niezwykłe doświadczenie – niemal mistyczne – które nie da się uchwycić tylko za pomocą słów. Każda zmiana koloru, każdy wir światła wydawały się mówić własną historię – historię kosmosu, wiatrów słonecznych, ziemskiego pola magnetycznego i...

    Ja osobiście nie mam problemów ze spaniem. Zasypiam szybko, naturalnie, często zanim zdążę w pełni poczuć zmęczenie. Czasem zastanawiam się, czy to nie jest jedna z tych małych przyjemności życia, które bierze się za pewnik, dopóki się nie straci. Bo obserwując świat wokół, wiem, że dla wielu osób noc nie jest spokojnym resetem, tylko polem bitwy. Widziałem to na własne oczy. Ludzie przewracają się w łóżku, wpatrując w sufit, w telefon, w myśli, które nie chcą zamilknąć. Jedni liczą barany, drudzy scrollują Tik Toka, szukając czegokolwiek, co odwróci uwagę od własnej głowy. A noc płynie, a sen się nie pojawia. Patrzę na to i myślę: jak to możliwe, że w epoce, w której mamy dostęp do wszelkiej wiedzy, do aplikacji medytacyjnych, podcastów, leków nasennych, ludzie wciąż nie potrafią zasnąć? Nie jest to kwestia lenistwa czy słabości charakteru. To kwestia świata, w którym żyjemy. Świata pełnego taniej dopaminy. Ekrany, powiadomienia, reklamy, media społecznościowe – wszystko ...

    Zbliża się Dzień Babci i Dziadka, a ja mam szczęście, że została mi jedna ukochana babcia, o której już wspominałem w kilku felietonach. Chciałem znaleźć dla niej coś naprawdę wyjątkowego – prezent, który nie tylko sprawi radość, ale będzie też pełen ciepła i wyjątkowego charakteru. Po długim poszukiwaniu trafiłem na firmę Paparella , prowadzoną przez Panią Martę Prądzyńską, i od razu wiedziałem, że to będzie strzał w dziesiątkę. Wybrałem pięknie pachnącą świeczkę sojową o zapachu malin – delikatną, a jednocześnie wyrazistą. Do tego dołączyłem paragon , ale nie taki zwykły, który dostajemy w sklepie – to prawdziwy, ręcznie wykonany drobiazg, który pokazuje dbałość o każdy detal. Już od pierwszego kontaktu widać, że dla Pani Marty każdy element ma znaczenie – zarówno pod względem estetyki, jak i jakości wykonania. Trochę o samej twórczyni: Marta od najmłodszych lat pasjonowała się rękodziełem i tworzeniem rzeczy własnymi rękami. Jej świeczki to nie tylko przedmioty użytkowe...

    Gry komputerowe w życiu kobiety to temat, który wciąż bywa postrzegany przez pryzmat stereotypów i uprzedzeń. Często słyszy się opinie, że „kobiety grają mniej”, że „wolą inne formy rozrywki”, albo że „gry to świat zdominowany przez mężczyzn”. Tymczasem doświadczenie wielu kobiet pokazuje coś zupełnie innego: granie nie jest kwestią płci, tylko potrzeb, zainteresowań i sposobu radzenia sobie ze światem. Dla niektórych kobiet gry są miejscem relaksu po dniu pełnym obowiązków, dla innych formą twórczej ekspresji, a jeszcze dla innych przestrzenią do odkrywania siebie i swoich możliwości w bezpiecznych ramach wirtualnego świata. Rzeczywistość kobiet, które grają, jest niezwykle zróżnicowana. Wiele z nich balansuje na co dzień między pracą zawodową, rodziną, oczekiwaniami społecznymi a własnymi pasjami i potrzebami. Gry komputerowe stają się wtedy przestrzenią, w której można na chwilę zdjąć maski, przestać spełniać role narzucone przez innych i pozwolić sobie na bycie sobą. ...